I did a crazy again today. And I am so angry at myself for doing so. But once I get started, I just can't stop myself and in a matter of mere moments, I ruin everything.
And now I don't know what to do. Was this guy so special? Not really. But he was a friend and now I've ruined that, too. But to be honest, it's the fact that I went crazy which bothers me. The fact that I had this guy and I could have had this guy, and then I went crazy. Things happened and then he didn't show his face for almost a week. We spoke, sporadically, but not really. And I flipped. Felt rejected. And then I "pissed my own chips" by going crazy. "Fucking bunny boiler", was the term used in this instance. Can't blame him, to be honest. But now I don't know what to do.

And I know I'm writing into thin air. But I guess it helps, somehow.

In other news:

Nou, zo'n dingen vervliegen nogal snel. Gisteren was een avond om niet te vergeten. Eigenlijk, om eerlijk te zijn, zal ik ze waarschijnlijk snel vergeten. Dat is zo met van die avonden waarop je plots beseft "Ik ben niet echt een deel van deze groep". En dan mis je je vrienden van thuis en zo. En wil je terug. Maar dat gaat zomaar niet. Spijtig maar waar.

Het leven voelt een stuk eenzamer wanneer je niemand hebt om naar uit te zien. Klinkt belachelijk, maar is waar. Je hart is een stukje leger, of zo. Het is niet dat je je verdrietig voelt of alleen of afgewezen (want dat ben ik geen van de drie), het is gewoon wat leger in je leven. En je hebt het gevoel dat je die leegte opvullen moet, maar er is niet echt iemand die in het oog springt. Het is een ingewikkeld probleem. Het mooie is wel dat ik nu eindelijk op een punt aanbeland ben waar ik niet zomaar boemknal val voor elke mannelijke persoon die ietwat interesse in me vertoont. Ik ben wat kieskeuriger geworden, en maar goed ook. Maar ja, het leven is nu dus wat leger. Spijtig maar waar. En ah, ze zijn zo jong, meneer!

Gisteren aan het praten met een kerel die ik wel leuk vind. Het ging over kerken en voedsel in kerken, ging over in het gaan naar de kerk en toen zei ik dat ik aan het wisselen was van kerk en wat vanalles aan het bezoeken was. Lichte schok op het aangezicht van mijn gespreksgenoot. "You go to church?". Ik wist al dat ie atheist was, maar blijkbaar wist hij niet dat ik dat niet was. Moet ik nu blij zijn met het feit dat hij het wat ongelukkig leek op te nemen dat ik gelovig ben (net té ongelukkig over gewone vriendschap met een gelovig mens), of moet ik het spijtig vinden dat we zo ontzettend aan twee uiteinden van het spectrum staan?

There is but one who sticks. But one of whom I think when I feel melancholic, when love found love lost is seeping through my mind. There's only one whose letters I still cherish, whose texts I can't delete, whose picture I still look at to see what mood he's in. There's only one for whom my door is always open, only the one who makes mistakes but does not feel the pain. Just one who burrowed himself inside my heart and cannot be pushed out or moved. Only one whose faults I see and still I love. Only one I care about, I really care about, even after all this time and all this mess.

Is that bad? Is it bad that I have lost my head over a dozen boys and only one has stuck? That out of all my professed loves there is but one who can survive the test of time? And what's the use of searching love if I can't find a better thing than what I had but now have lost and will not find again? Should I still try or should I wait, until a man touches my soul like he did, with his words, his touch, his mind? What is attraction if not but a mere affliction of the heart, a trifle idle gust of lust and fancy?

I am too old for this, I think. For what this world will call romance. Or maybe I'm too young, too young to see that what I felt can be repeated and what I like can grow and become what I once felt. But then I think of Wroclaw Zoo, of Flanders Fields, of summerwalks, and all I feel is that I once loved, perhaps was even loved, though never said and never told. All is nonsense and perhaps, this place is far too young for me, or I am just too old.

If I read his letters now, I'll cry.

There is always that one guy you can't forget. Or that one woman, for that matter. The one who slowly infiltrates your mind when you feel melancholic, the one you think of when romance is talked about, the one whose loveletters you keep in a box on your shelf and which you take out to read, so now and then. The one who showed you what you love, the one whose touch you still remember. The one who never is despised, but always loved, no matter what. The one you look at for a model, the one who never has been beaten, the one with endless flaws and yet so perfect. Just slipped away, like silk on skin, too soft to grasp, too precious to keep hold of.

He is in my mind tonight, whispering the memories I so carefully locked up. There is no other.

Gelezen op een Kerstkaart

"We wensen u ook tussen het doodgewoon zo nu en dan een Godsgeschenk!"

Een mailtje van Siem

hallo hanne,

ga jij nog eens komen?

x
xxxxxxxx
x
siem

Siemism (stolen from big sister's blog)

Siem beschrijft een ‘beestje’ dat hij zag: ‘Ik denk dat het de baby van een gordeldier was’. Een pissebed dus.
Daarna: ‘Ja, ik heb het opgezocht (sic!). Ik zei heel stil in mijn hoofd: dat is zeker een gordeldier. En ik keek in mijn boek en het was zo.’

Siem described some animal he saw: “I think it was the baby of an armadillo” Aka a woodlouse.

A little later: “Yes, I’ve looked it up. I said very silently in my head: that must be an armadillo. And I looked it up in my book, and it was.”

By the way, in Dutch, there is no linguistic connection whatsoever between those two animals. In English however, there is a very clear connection: the woodlouse is sometimes called armadillo bug. I was very surprised to read this. For non-belgians: there are many woodlice around here, but no armadillos. Siem just reads too many books.

Uit 'De Kattebel', de nieuwsbrief van mijn jeugd.

HALVE ONDERTITELS


Hanne is de enige van onze drie dochters die al zo vroeg van zo'n onstilbare leeshonger blijk geeft. Ze leest letterlijk alles. Stillezen is nog net te moeilijk voor haar en dus beleven we willens nillens alle avonturen mee van de helden in haar boek. Veel verschil maakt het niet, ze kon toch al nooit haar mond houden. Zelfs aan tafel gaat ze door: ze leest de ingrediënten, eerst in het Nederlands en daarna in het Frans. Ook de ondertitels op t.v. leest ze op fluistertoon voor, helaas niet snel genoeg, zodat ze de tweede helft van haar zinnen maar moet raden.

LITERATUUR.

Hanne -die op school tot de uitblinkers behoort- verklaart dat ze schrijfster wil worden. Ze verkeert nog in het snel voorbijgaande stadium dat ze zoveel mogelijk op haar moeder wil lijken. Te zien aan het aantal rondslingerde kladjes met verhaaltjes van haar hand, maakt ze werk van haar literaire loopbaan.