Gisteren aan het praten met een kerel die ik wel leuk vind. Het ging over kerken en voedsel in kerken, ging over in het gaan naar de kerk en toen zei ik dat ik aan het wisselen was van kerk en wat vanalles aan het bezoeken was. Lichte schok op het aangezicht van mijn gespreksgenoot. "You go to church?". Ik wist al dat ie atheist was, maar blijkbaar wist hij niet dat ik dat niet was. Moet ik nu blij zijn met het feit dat hij het wat ongelukkig leek op te nemen dat ik gelovig ben (net té ongelukkig over gewone vriendschap met een gelovig mens), of moet ik het spijtig vinden dat we zo ontzettend aan twee uiteinden van het spectrum staan?